Vuelta a España (2024) – link
![](https://zembrzuski.eu/wp-content/uploads/2024/08/e1-1024x768.jpg)
W połowie XVI w. król Filip II zainicjował budowę dwóch kompleksów pałacowych, które stały się wizytówką hiszpańskich władców, dynastii i państwa. Pierwszym z nich jest Escorial w miejscowości San Lorenzo de El Escorial, na Wzgórzu Węża – niespełna 50 km na północny-zachód od stolicy. Polityczne centrum dawnego imperium.
![](https://zembrzuski.eu/wp-content/uploads/2024/08/e4-1024x768.jpg)
W skład potężnego, monumentalnego skrywającego historię Hiszpanii kompleksu z szarego granitu wchodzą pałac królewski, bazylika oraz klasztor augustianów. Fasada główna mierzy 207 m.
![](https://zembrzuski.eu/wp-content/uploads/2024/08/e3-1024x768.jpg)
Budowę Escorialu w surowym stylu późnego renesansu powierzono wybitnym renesansowym architektom – Juanowi Bautiście z Toledo (nazwanym „królewskim architektem”), a następnie Juanowi de Herrera. Prace budowlane trwały od 1563 do 1584 r.
![](https://zembrzuski.eu/wp-content/uploads/2024/08/e5-1024x768.jpg)
Centralną częścią kompleksu jest bazylika. Także w tym wypadku charakterystyczny jest brak bogatych dekoracji zewnętrznych.
![](https://zembrzuski.eu/wp-content/uploads/2024/08/e7-1024x768.jpg)
El Escorial jest miejscem spoczynku hiszpańskich władców. Pod ołtarzem głównym bazyliki umiejscowiono Panteon Królów, a także Panteon Książąt.
![](https://zembrzuski.eu/wp-content/uploads/2024/08/e7-1-1024x768.jpg)
Świątynia na kwadratowym planie zwieńczona jest kopułą, której inspiracją była bazylika w Watykanie. Sklepienie świątyni zdobią freski autorstwa Luci Giordano ukazujące m.in. sceny biblijne, sąd ostateczny oraz wniebowzięcie.
![](https://zembrzuski.eu/wp-content/uploads/2024/08/e6-1024x768.jpg)
W siedzibie królewskiej znajduje się 16 wewnętrznych dziedzińców, 15 krużganków, 2673 okna i 1200 drzwi. Korytarzami można przemierzyć kilkanaście kilometrów.
![](https://zembrzuski.eu/wp-content/uploads/2024/08/e8-1024x768.jpg)
W pałacowej bibliotece, której sklepienia udekorowano barwnymi freskami przedstawiającymi siedem sztuk wyzwolonych, zebrano ok. 40.000 ksiąg. Zgromadzono m.in. bezcenne manuskrypty poświęcone kontrreformacji, będące świadectwem ówczesnej epoki.
![](https://zembrzuski.eu/wp-content/uploads/2024/08/e9-1024x768.jpg)
Szczególne wrażenie robi sala bitew, która swoją nazwę zawdzięcza barwnym reprezentacjom zwycięskich bitew Hiszpanii.
![](https://zembrzuski.eu/wp-content/uploads/2024/08/e13-1024x768.jpg)
W innych salach – w części udostępnionych dla zwiedzających – zatrzymywali się królowie wraz z rodzinami podczas wizyty w klasztorze.
![](https://zembrzuski.eu/wp-content/uploads/2024/08/e10-1024x768.jpg)
Escorial jest także imponującą galerią malarstwa. Wśród setek malowideł zebrano dzieła m.in. El Greco (na zdjęciu „Męczeństwo św. Maurycego”), Velázqueza, Tycjana, Boscha, van Dycka czy Tintoretta.
![](https://zembrzuski.eu/wp-content/uploads/2024/08/e14-1024x768.jpg)
Zgodnie z wizją twórców Escorial pełnił funkcję królewskiego grobowca, kaplicy, klasztoru, a także jednej z królewskich siedzib. W 1984 r. kompleks został wpisany na Listę światowego dziedzictwa UNESCO.
![](https://zembrzuski.eu/wp-content/uploads/2024/08/e2-1024x768.jpg)
Budowa Escorialu była nadzorowana osobiście przez króla Hiszpanii z „Silla de Felipe II”, punktu obserwacyjnego położonego 2,5 km na południe od kompleksu.
![](https://zembrzuski.eu/wp-content/uploads/2024/08/u1-1024x768.jpg)
Drugim kompleksem jest usytuowany niespełna 50 km na południe od stolicy Pałac Królewski w Aranjuez (Palacio Real de Aranjuez), słynący z fantazyjnie udekorowanych komnat oraz rozległych ogrodów. Lokalizację wybrano w miejscu, w którym łączą się wody rzeki Tag, Jaramy i Henares, tworząc urodzajne rozlewiska i specyficzny łagodny mikroklimat.
![](https://zembrzuski.eu/wp-content/uploads/2024/08/u3-1024x768.jpg)
Pierwotnie pałac miał być niewielką letnią rezydencją królewską, której twórcami byli architekci z Escorialu – Juan Bautista z Toledo oraz Juan de Herrera. Z czasem jednak został znacząco rozbudowany.
![](https://zembrzuski.eu/wp-content/uploads/2024/08/u2-1024x768.jpg)
Współczesny barokowo-klasycystyczny wygląd pałacu pochodzi z drugiej połowy XVIII wieku – z czasów królów Ferdynanda VI i Karola III. Budynek o dwukolorowej fasadzie (biały kamień i czerwona cegła) skrywa pełne przepychu wnętrza. Nazywany bywa hiszpańskim Wersalem.
![](https://zembrzuski.eu/wp-content/uploads/2024/08/u4-1024x768.jpg)
Nie mniejszą atrakcję stanowią rozległe pałacowe ogrody, których utrzymanie – mając na względzie hiszpański klimat – wymaga dużego wysiłku i nakładów (część powierzchni jest zaniedbana).
![](https://zembrzuski.eu/wp-content/uploads/2024/08/u5-1024x768.jpg)
Nie brakuje rzeźb i fontann, wielokrotnie o tematyce związanej z mitologią. Inwestycje służące dziś turystom poczyniono ze względu na fakt, że ulubionym zajęciem hiszpańskich władców podczas wypoczynku w Aranjuez były spacery. Chociaż pod tym względem można poczuć się po królewsku…