St. Simons Island
St. Simons Island należy do Golden Isles – grupy wysp barierowych u wybrzeży Georgii, do której zalicza się także elitarna Jekyll Island. Nazwa „Złotych Wysp” jest łączona ze złocistym światłem padającym na plaże i rozległe słone mokradła, choć pobrzmiewają w niej również dawne europejskie wyobrażenia o bogactwach czekających na odkrywców na wybrzeżu Nowego Świata. St. Simons, jako największa spośród wysp barierowych, była strategicznym punktem na pograniczu brytyjskiej Georgii i hiszpańskiej Florydy, ziemią plantacji bawełny Sea Island, miejscem związanym zarówno z żeglugą, jak i późniejszą funkcją turystyczną.
W pierwszej połowie XVIII wieku wyspa znajdowała się na południowej granicy brytyjskiej Georgii, naprzeciw hiszpańskiej Florydy. Napięcie między obu mocarstwami przerodziło się w 1739 roku w wojnę o ucho Jenkinsa. Po nieudanej brytyjskiej wyprawie na St. Augustine Hiszpanie odpowiedzieli w 1742 roku inwazją. Jednakże oddziały hiszpańskie zostały zatrzymane w dwóch starciach na St. Simons, pod Gully Hole Creek oraz przy mokradłach na drodze prowadzącej do Frederiki. Drugie z nich przeszło do historii jako bitwa pod Bloody Marsh. Nazwa stworzyła legendę o bagnie czerwonym od krwi. Hiszpanie opuścili wyspę i nie podjęli już kolejnej próby opanowania Georgii. Wyspa utraciła wkrótce znaczenie militarne.
Po wojnie secesyjnej miejscowa gospodarka odradzała się dzięki tartakom działającym przy Gascoigne Bluff. Miejski fragment St. Simons skupił się na południowym krańcu wyspy. Pierwsi letnicy zaczęli przybywać już pod koniec XIX stulecia. Uruchomiono okazały hotel i przystań, przyciągające gości z kontynentalnej Georgii. Współcześnie nie brakuje niewielkich sklepów i restauracji, usytuowanych wzdłuż nadmorskiego Neptune Park wraz z promenadą.
Przez dziesięciolecia molo i Village Pier pozostawały główną bramą St. Simons. Podróżni przybywali parowymi promami, a dotarcie na wyspę stanowiło część wyprawy: przed otwarciem połączenia drogowego rejs przez rozległe Marshes of Glynn trwał około godziny. Przełom nastąpił w 1924 roku wraz z otwarciem drogi łączącej Brunszwik ze St. Simons, później nazwanej Torras Causeway. Wyspa stopniowo przekształciła się z sezonowego celu podróży promem w jeden z najważniejszych kurortów wybrzeża Georgi.
Pierwszą latarnię na St. Simons ukończono w 1810 roku. Wzniesiona częściowo z tabby – miejscowego materiału wyrabianego z wapna, piasku i pokruszonych muszli ostryg – została wysadzona w 1861 roku przez wycofujących się konfederatów. Obecny kompleks, obejmujący ceglaną wieżę i dom latarnika, powstał w latach 1868–1872. Zachowana soczewka Fresnela trzeciego rzędu rozbłysła po raz pierwszy 1 września 1872 roku. Wraz ze znacznie starszą latarnią na Tybee Island, prowadzącą statki ku Savannah, stanowiła kluczowe ogniwo systemu nawigacyjnego wybrzeża Georgii.
St. Simons słynęła dawniej z uprawy długowłóknistej bawełny, której nazwa – Sea Island cotton – stała się synonimem wyjątkowej jakości. Jej włókna były dłuższe, delikatniejsze i bardziej wytrzymałe niż włókna zwykłej bawełny, dlatego osiągała wysokie ceny na rynkach europejskich. Dobrobyt właścicieli ziemskich opierał się na pracy setek zniewolonych Afroamerykanów. Potomkowie ludzi sprowadzonych z Afryki Zachodniej i Środkowej stworzyli kulturę określaną dziś jako Gullah Geechee – w Georgii tradycyjnie częściej używano nazwy Geechee.
Względna izolacja społeczności sprzyjała zachowaniu języka kreolskiego, pieśni opartych na dialogu solisty z chórem, rytmicznego klaskania, opowieści oraz religijnego tańca ring shout. W 1909 roku Lydia Parrish usłyszała na wyspie dawne pieśni wykonywane przez miejscowych Afroamerykanów. Rozpoczęte przez nią dokumentowanie i organizowanie występów przyczyniło się w latach 20. do powstania zespołu znanego później jako Georgia Sea Island Singers. Jego członkowie zachowali repertuar odziedziczony po zniewolonych przodkach, a z czasem przenieśli język, muzykę i pamięć niewielkich społeczności St. Simons na sceny całych Stanów Zjednoczonych.
Tree Spirits należą do najbardziej charakterystycznych współczesnych symboli wyspy. W latach 80. XX wieku rzeźbiarz Keith Jennings zaczął wykorzystywać blizny po utraconych konarach i obumarłe fragmenty pni miejscowych dębów wirginijskich, wydobywając z nich monumentalne, zwykle posępne twarze. Na wyspie powstało około dwudziestu takich rzeźb. Wokół rzeźb narosła opowieść o duszach marynarzy pływających na statkach budowanych z drewna pochodzącego ze St. Simons. Tutejsze dęby, cenione za twarde i naturalnie wygięte konary, wykorzystywano przy budowie amerykańskich okrętów, w tym fregaty USS „Constitution”.
Najgłośniejszym współczesnym wydarzeniem w dziejach Golden Isles był jednak trzydziesty szczyt G8 dniach 8–10 czerwca 2004 roku. Przywódcy Stanów Zjednoczonych (prezydentura George’a W. Busha), Kanady, Francji, Niemiec, Włoch, Japonii, Rosji i Wielkiej Brytanii przyjęli m.in. Sea Island Action Plan on Nonproliferation, program współpracy z państwami Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej oraz zobowiązania dotyczące zwalczania polio i rozwoju szczepionki przeciw HIV.
O znaczeniu St. Simons przez trzy stulecia decydowało jej położenie pomiędzy rozległymi Marshes of Glynn a szlakiem otwartego Atlantyku. Brytyjczycy widzieli tu osłonę południowej granicy Georgii, plantatorzy drogę wywozu bawełny Sea Island, marynarze wejście do portu w Brunszwiku, a wojsko punkt obrony amerykańskiego wybrzeża. St. Simons nadal żyje zwrócona ku wodzie, która przez stulecia przynosiła jej zarówno bogactwo i przybyszów, jak również zagrożenie. Współcześnie otwarta jednak przede wszystkim na turystykę.